Τελικά, έχει "γνώμη" ο βουλευτής;

Το μόνιμο παράπονό μου σε αυτήν τη Χώρα είναι η προϊούσα απευαισθητοποίησή μας στο παράδοξο. Ότι ο πληθωρικός και συχνά στρεβλός τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν τα Μ.Μ.Ε., οι αναλυτές, οι πολιτικοί κ.λπ. τα γεγονότα έχει ως αποτέλεσμα όχι την όξυνση των αντανακλαστικών μας, αλλά την εξουδετέρωσή τους. Νοσηρές ή απλά δυσλειτουργικές νοοτροπίες και καταστάσεις παγιώνονται, το παράλογο φαντάζει λογικό. Όπως έγραφα στο προηγούμενο post μου, η υπερβολική κατάτμηση και η ανάλωση σε λεπτομέρειες οδηγεί στην απώλεια τής συνολικής εικόνας, η οποία καθ' εαυτήν, όταν την αφήνουν να αναδειχθεί, είναι τις περισσότερες φορές εύγλωττη.

Παρακολουθούμε ατάραχοι, λοιπόν, στη Δημοκρατία μας έναν βουλευτή να διαγράφεται από το κόμμα του,

...όχι επειδή παρεξέκλινε συνολικά και κρίσιμα από την κομματική πολιτική γραμμή,

...όχι επειδή αμφισβήτησε άρδην τον επικεφαλής αυτού,

...όχι επειδή διαχώρισε, έστω, τη θέση του, σε κάποιο θέμα εξαιρετικά σημαντικό για την κομματική ταυτότητα και για τον κυβερνητικό σχεδιασμό (έτσι που κατ' ουσίαν να χάραξε συνειδητά μια ανυπέρβλητη διαχωριστική γραμμή με τα παραπάνω),

...αλλά επειδή διατύπωσε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική "σύσταση" προς έναν Υπουργό, επειδή τον αμφισβήτησε, έστω, (έναν αυτόν!) έμμεσα, επικαλούμενος ακριβώς το συμφέρον τής παράταξής του, όπως αυτός το εννοεί.

Εάν φτάσουμε να εκλαμβάνουμε τους βουλευτές ως άβουλα πιόνια στα χέρια παντοδύναμων κομματικών μηχανισμών (οι οποίοι καταλήγουν στον εκάστοτε αρχηγό και το περιβάλλον του), ως δεσμευμένους διαρκείς "εκλέκτορες" των κυβερνητικών θέσεων και ως ποικιλόχρωμα παπαγαλάκια τής κομματικής γραμμής ανά τα κανάλια, για κάθε γούστο και για κάθε ακροατήριο, κακώς τους εκλέγουμε σε τέτοιον αριθμό, κακώς τους τρέφουμε πλουσιοπάροχα. Πολυτελείς διαδικασίες και παχυλοί μισθοί για τόσους κομπάρσους, δεν βρίσκετε;

Το πρώτο θέμα αυτές τις ημέρες θα έπρεπε να είναι όχι η εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία αλλά η θρασεία και επικίνδυνα συγκεντρωτική και απολυταρχική αντίληψη ότι για οποιονδήποτε λόγο επιτρέπεται να περιορίζεται τόσο βάναυσα η ελευθερία λόγου ενός βουλευτή.

Το να εμφανίζεται ο πρωθυπουργός τής Χώρας και να απειλεί με διαγραφή όποιον τολμήσει να διαφοροποιηθεί, να εκβιάζει κατά τον τρόπο αυτόν την τεχνητά αδιατάρακτη επιβίωσή του στην εξουσία, δεν τιμά ούτε τον ίδιο, ούτε το κόμμα του, ούτε το πολιτικό μας σύστημα.

Το να αποδεχόμαστε, σχεδόν αβασάνιστα, το παραπάνω ως πρακτική (υπό την επίδραση τής δημοσιογραφικής θεώρησης η οποία εύχεται να λαμβάνονται τέτοια θεαματικά "μέτρα", για την τόνωση τού πολιτικού και ενημερωτικού "σασπένς"), το να εστιάζουμε αποκλειστικά στη γαργαλιστική αναρώτηση "τι θα κάνει άραγε ο Τατούλης" και στον προβληματισμό "θα έχουμε ή δεν θα έχουμε πρόωρες εκλογές" (σημαντικά καθ' εαυτά αλλά λιγότερο σημαντικά από τη συνολική νομιμοποίηση μιας τέτοιας θεσμικής παρέκκλισης) δεν μας τιμά ως ακροατήριο.

Αν θέλουμε η Δημοκρατία μας να περιλαμβάνει στις συνιστώσες της ένα ευρύτερο δημόσιο διάλογο (τι άλλο;) και τον ακώλυτο δημόσιο έλεγχο των πάντων, αν θέλουμε να μην υποκύψει σε σταλινικού τύπου διαδικασίες πειθαρχίας και φίμωσης (άρα αδιαφάνειας και απολυταρχισμού), οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε καθ' εαυτό το δικαίωμα τού βουλευτή στη διαφοροποίηση, στην ελεύθερη διατύπωση τής γνώμης του, ακόμα και τής "μπαρούφας" του (πολύτιμη και αυτή για την αξιολόγησή του).

Ας μην καταλήξει η προστατευόμενη από το άρθρο 61 τού Συντάγματος* "γνώμη" τού βουλευτή μια πολυτέλεια, συγγνωστή μόνο στους εξ ορισμού γραφικούς (άρα και ακίνδυνους).

____________________________________________

* Σύνταγμα, Άρθρο 61

"Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων"

Ούτε έμμεσα, θα προσθέσω εγώ (σημειώνω ότι στα βουλευτικά καθήκοντα δεν περιλαμβάνονται μόνο οι ψηφοφορίες στη Βουλή αλλά και ο ευρύτερος ελεγκτικός ρόλος τού Κοινοβουλίου στα δημόσια πράγματα).