31 Μάρτιος 2008

Ρεσιτάλ προκλήσεων

Παρακολουθούσα μόλις την εκπομπή σχολιασμού (δεν μπορώ να την πω "ενημερωτική", με ένα τόσο σαφώς εκδηλούμενο προσωπικό στίγμα του παρουσιαστή) τού Νίκου Χατζηνικολάου, στο Alter - και θυμήθηκα τον φίλτατο χασοδίκη.

Βλέπω το θέμα, σε πανηγυρικό υπότιτλο: "Ρεσιτάλ προκλήσεων από τα Σκόπια".

Βλέπω το πάνελ των μετριοπαθών συνομιλητών, που κλήθηκαν να σχολιάσουν με νηφαλιότητα μια ακραία - μακριά από μας! - ενέργεια συγκεκριμένων Σκοπιανών πολιτών (η οποία ασφαλώς μεταφράζεται ως επίσημη εθνική τους πολιτική, τι άλλο;).

Μεταξύ άλλων Βελόπουλος, Ζουράρις, Κούνδουρος - ιδανικοί καλεσμένοι, καθώς είναι άπαντες γνωστοί για την παντελή απουσία προκλήσεων στον δημόσιο λόγο τους.

Ακούω τον Κούνδουρο να σχολιάζει κατευναστικά ότι "τα Σκόπια είναι το μπορντέλο των Βαλκανίων" και να εισηγείται με σεμνότητα αδιευκρίνιστες επιθετικές κινήσεις, διότι "αρκετό καιρό υπήρξαμε παθητικοί".

Ακούω τον Ζουράρι να απαιτεί συγκαταβατικά να εξαναγκαστούν τα Σκόπια να αποδώσουν (να αποδίδουν διαρκώς) ιδιαίτερες τιμές στην εθνική μας σημαία, ως εξιλέωση.

Ακούω τον Βελόπουλο να υπερασπίζεται έναντι του Φλωρίδη την - άκρως λυσιτελή και αυτονόητη ως διπλωματική κίνηση - παρέλαση μαθητών στα σύνορα.


Ως εκεί. Όχι ότι δεν άντεξα παραπάνω. Είναι που χόρτασα, αισθάνθηκα την ανάγκη να αποτιμήσω, γαλήνια αποτραβηγμένος πια, την εθνική μας ικανότητα στη μετριοπάθεια, στην αμεροληψία, στην κατανόηση, στη διπλωματική και επικοινωνιακή εξυπνάδα, στην οικουμενική και μη εγωκεντρική θεώρηση των πραγμάτων και - πρωτίστως - στην αυτογνωσία...

Αν μη τι άλλο πείστηκα ότι εδώ - και αναμφισβήτητα και εκεί (με αντεστραμμένες μεγαλαυχίες πορεύεται και η δική τους κοινή γνώμη) - είναι Βαλκάνια.

buzz it!

25 Μάρτιος 2008

Χρειάζεται δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό;

Σύμφωνα με το άρθρο 44 παρ. 2 τού Συντάγματος ο Πρόεδρος τής Δημοκρατίας, ύστερα από απόφαση των 3/5 των Βουλευτών (δηλαδή 180 από αυτούς), προκηρύσσει δημοψήφισμα για "ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα". Πρόκειται για το λεγόμενο "κυρωτικό" δημοψήφισμα, αυτό που παρεισφρέει στη διαδικασία κύρωσης ενός νόμου. Από τη δυνατότητα αυτή (τής Βουλής κατ’ ουσίαν και ονομαστικά μόνο τού ΠτΔ) εξαιρούνται ρητώς, κατά το ως άνω άρθρο, τα δημοσιονομικά νομοσχέδια.

Ασχέτως τού χαρακτηρισμού του ως (αμιγώς) κοινωνικού ή όχι, το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό άπτεται ζητημάτων εξαιρετικά ακανθωδών και περίπλοκων. Ζητημάτων "τεχνικών" από οικονομική και νομική άποψη, τέτοιων που απαιτούν ενδελεχή προσέγγιση από μέρους ειδικών επιστημόνων, που προϋποθέτουν αναλογιστικές μελέτες και προσεκτική ανάγνωση των δεδομένων, αναλύσεις και προβλέψεις, γνώση και εμπειρία. Επίσης, συνιστά ένα νομοσχέδιο εξ ορισμού "οχληρό", δυσάρεστο για τους πολλούς, αφού η μαύρη τρύπα των Ταμείων απαιτεί σε κάθε περίπτωση θυσίες και απώλεια δικαιωμάτων, τουλάχιστον δικαιωμάτων "προσδοκίας", αν όχι γεγενημένων (στις διάφορες προσεγγίσεις παραλλάσσει απλώς η έκταση τής απώλειας αυτής).

Από αυτήν την άποψη, ένα τέτοιο νομοσχέδιο είναι παντελώς ακατάλληλο για δημοψήφισμα. Οι ψηφοφόροι, αφενός λόγω άγνοιας και αδυναμίας συνολικής αποτίμησης μιας κατάστασης περίπλοκης κι αφετέρου λόγω εύλογου φόβου για την προσωπική τους μοίρα, σε καμία περίπτωση δεν θα υπερψήφιζαν οτιδήποτε παρόμοιο (χωρίς, παράλληλα, να δύνανται να συνεισφέρουν μια εναλλακτική).

Οπότε, οι κραυγές τής αντιπολίτευσης για τη διενέργεια σχετικού δημοψηφίσματος αποτελούν ηθελημένη καπηλεία, για ίδιον κομματικό όφελος, ενός θεσμού ξένου προς την περίσταση. Αποτελούν λαϊκισμό. Κανένα μα κανένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν θα περνούσε αυτή τη διαδικασία, όπως και κανένα νομοσχέδιο που εισάγει απαραίτητες, πλην όμως δυσάρεστες, τομές.

Τούτο, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι ντε και καλά σωστό. Απλά οι ανωτέρω διαπιστώσεις μας επαναφέρουν στο σωστό πεδίο ανάπτυξης των όποιων αντιρρήσεων.

Το ασφαλιστικό πρόβλημα απαιτεί προτάσεις. Προτάσεις συνολικές, μελετημένες, ρεαλιστικές, υπεύθυνες, τολμηρές. Κυρίως: συγκεκριμένες. Εκφρασμένες μέσα από τα κομματικά και ευρύτερα πολιτικά (π.χ. συνδικαλιστικά) fora. Δεν χρειάζεται θεατρινισμούς στο όνομα μιας πλαστής δημοκρατικότητας, ούτε επιτρέπει μικροκομματική υστεροβουλία.


* UPDATE: Σχετικές συζητήσεις: Αναμόρφωση-Ιστολόγιο, Η Γενιά των 700 ευρώ.

buzz it!

20 Μάρτιος 2008

Το κείμενο τού Σχεδίου Νόμου για το Σύμφωνο Συμβίωσης




ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΟΜΟΥ

«Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης»

Άρθρο 1
Σύσταση
Η συμφωνία δύο ενήλικων ετερόφυλων προσώπων με την οποία οργανώνουν τη συμβίωσή τους (σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης) καταρτίζεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο. Η συμφωνία δηλώνεται στο ληξίαρχο του τόπου κατοικίας τους και καταχωρίζεται σε ειδικό ληξιαρχικό βιβλίο.

Άρθρο 2
Προϋποθέσεις
1. Για τη σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης απαιτείται πλήρης δικαιοπρακτική ικανότητα.

2. Εμποδίζεται η σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης, αν υπάρχει γάμος ή σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης των ενδιαφερόμενων προσώπων ή του ενός από αυτά.

3. Εμποδίζεται η σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ συγγενών εξ αίματος σε ευθεία γραμμή απεριορίστως και εκ πλαγίου μέχρι τον τέταρτο βαθμό, καθώς και συγγενών εξ αγχιστείας σε ευθεία γραμμή απεριορίστως.

4. Εμποδίζεται η σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ εκείνου που υιοθέτησε και αυτού που υιοθετήθηκε.

Άρθρο 3
Σχετική ακυρότητα
Την ακυρότητα του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης μπορεί να επικαλεσθούν μόνο τα πρόσωπα που το συνήψαν, καθώς και όποιος προβάλλει έννομο συμφέρον οικογενειακής ή κληρονομικής φύσης. Την αναγνώριση της ακυρότητας μπορεί να ζητήσει αυτεπαγγέλτως ο εισαγγελέας, αν το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης αντίκειται στη δημόσια τάξη.

Άρθρο 4
Λύση
1. Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης λύνεται με συμφωνία των προσώπων, που περιβάλλεται τον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου. Λύση επέρχεται και με μονομερή συμβολαιογραφική δήλωση, αφότου αυτή κοινοποιηθεί με δικαστικό επιμελητή στον άλλο. Η συμφωνία ή η μονομερής δήλωση καταχωρίζεται στο ειδικό βιβλίο, όπου έχει καταγραφεί και η σύσταση του συμφώνου.

2. Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης λύνεται αυτοδικαίως, αν συναφθεί γάμος είτε μεταξύ των προσώπων που συμβιώνουν, είτε μεταξύ ενός από αυτά και τρίτου.

Άρθρο 5
Επώνυμο
Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης δεν μεταβάλλει το επώνυμο των προσώπων που συμβιώνουν. Το καθένα από αυτά μπορεί, εφόσον συγκατατίθεται το άλλο, να χρησιμοποιεί στις κοινωνικές σχέσεις το επώνυμο του άλλου ή να το προσθέτει στο δικό του.

Άρθρο 6
Περιουσιακές σχέσεις
Στο συμβολαιογραφικό έγγραφο, με το οποίο συστήνεται το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, μπορεί να ρυθμίζονται οι περιουσιακές σχέσεις των προσώπων και ιδίως η τύχη των περιουσιακών στοιχείων που θα αποκτηθούν από τον έναν ή από τον άλλον κατά τη διάρκεια του συμφώνου (αποκτήματα). Αν δεν υπάρχει συμφωνία για τα αποκτήματα, το κάθε μέρος έχει, μετά τη λύση του συμφώνου, αξίωση κατά του άλλου για ό,τι αυτό απέκτησε με τη δική του συμβολή. Η αξίωση αυτή δεν γεννάται στο πρόσωπο των κληρονόμων του δικαιούχου, ούτε κληρονομείται από αυτούς, στρέφεται όμως κατά των κληρονόμων του υποχρέου. Η αξίωση παραγράφεται δύο έτη μετά τη λύση του συμφώνου.

Άρθρο 7
Διατροφή μετά τη λύση
1. Στο συμβολαιογραφικό έγγραφο, με το οποίο καταρτίζεται το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, μπορεί να περιέχεται συμφωνία με την οποία αναλαμβάνεται, είτε από το ένα ή το άλλο μέρος, είτε και αμοιβαίως, υποχρέωση διατροφής αποκλειστικά και μόνο για την περίπτωση κατά την οποία, μετά τη λύση του συμφώνου με συμφωνία ή μονομερή δήλωση, θα υπάρχει αδυναμία αυτοδιατροφής. Η υποχρέωση αυτή δεν βαρύνει τους κληρονόμους του υποχρέου.

2. Με την επιφύλαξη των §§ 3 και 4, η συμβατική αυτή υποχρέωση προηγείται της εκ του νόμου υποχρέωσης διατροφής άλλων προσώπων απέναντι στο δικαιούχο, που βρίσκεται σε αδυναμία, μετά τη λύση του συμφώνου, να διατρέφει τον εαυτό του με τις δικές του δυνάμεις.

3. Ο υπόχρεος συμβατικής διατροφής μετά τη λύση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης δεν μπορεί να επικαλεσθεί την υποχρέωσή του αυτή, όταν βαρύνεται με υποχρέωση διατροφής συζύγου ή ανήλικων τέκνων του.

4. Ο δικαιούχος διατροφής από το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης συμπορεύεται, ως προς το δικαίωμα διατροφής, με τον διαζευγμένο σύζυγο του υποχρέου.

Άρθρο 8
Τεκμήριο πατρότητας
1. Το τέκνο που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης ή μέσα σε τριακόσιες ημέρες από τη λύση ή την αναγνώριση της ακυρότητάς του, τεκμαίρεται ότι έχει πατέρα τον άνδρα που συμβιώνει με τη μητέρα. Το τεκμήριο ανατρέπεται με αμετάκλητη δικαστική απόφαση. Τα άρθρα 1466 επ. ΑΚ, καθώς και τα άρθρα 614 επ. ΚΠολΔ, εφαρμόζονται αναλόγως και στο τεκμήριο αυτό.

2.
Η ακυρότητα ή η ακύρωση του συμφώνου δεν επηρεάζει την πατρότητα των τέκνων.

Άρθρο 9
Επώνυμο τέκνων
Το τέκνο που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης φέρει το επώνυμο που επέλεξαν οι γονείς του με κοινή και αμετάκλητη δήλωση που περιέχεται στη συμβολαιογραφική συμφωνία τους για τη σύναψη του συμφώνου. Το επώνυμο που επιλέγεται είναι κοινό για όλα τα τέκνα και είναι υποχρεωτικά το επώνυμο του ενός από τους γονείς ή συνδυασμός των επωνύμων τους. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερα από δύο επώνυμα. Αν η δήλωση παραλειφθεί, το τέκνο θα έχει σύνθετο επώνυμο, αποτελούμενο από το επώνυμο και των δύο γονέων του. Αν το επώνυμο του ενός ή και των δύο γονέων είναι σύνθετο, το επώνυμο του τέκνου θα σχηματισθεί με το πρώτο από τα δύο επώνυμα.

Άρθρο 10
Γονική μέριμνα
1. Η γονική μέριμνα τέκνου που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης ανήκει στους δύο γονείς και ασκείται από κοινού. Τα άρθρα του ΑΚ για τη γονική μέριμνα των τέκνων που κατάγονται από γάμο εφαρμόζονται αναλόγως και στην περίπτωση αυτή.

2. Αν το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης λυθεί, για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 4, για την άσκηση της γονικής μέριμνας εφαρμόζεται αναλόγως το άρθρο 1513 του ΑΚ.

Άρθρο 11
Υιοθεσία
1. Επιτρέπεται η ταυτόχρονη ή διαδοχική υιοθεσία από πρόσωπα που έχουν καταρτίσει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.

2.
Η ακυρότητα ή η ακύρωση του συμφώνου δεν επηρεάζει το κύρος της υιοθεσίας.

Άρθρο 12
Κληρονομικό δικαίωμα
1. Με τη λύση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης λόγω θανάτου, αυτός που επιζεί έχει κληρονομικό δικαίωμα εξ αδιαθέτου, το οποίο ανέρχεται στο έκτο της κληρονομίας, αν συντρέχει με κληρονόμους της πρώτης τάξης, στο τρίτο, αν συντρέχει με κληρονόμους άλλων τάξεων και σε ολόκληρη την κληρονομία, αν δεν υπάρχει συγγενής του κληρονομουμένου, που να καλείται ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος.

2. Αυτός που επιζεί έχει δικαίωμα νόμιμης μοίρας στην κληρονομία, το οποίο ανέρχεται στο μισό της εξ αδιαθέτου μερίδας. Κατά το ποσοστό αυτό μετέχει ως κληρονόμος.

3. Τα άρθρα 1826 επ. ΑΚ εφαρμόζονται αναλόγως και στην περίπτωση αυτή.

Άρθρο 13
Ανάλογη εφαρμογή
1. Διατάξεις δημοσιοϋπαλληλικού, εργατικού, ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού δικαίου, που αναφέρονται σε συζύγους, εφαρμόζονται αναλόγως και στα πρόσωπα που έχουν συνάψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.

2. Όπου σε οποιοδήποτε άλλο νόμο γίνεται λόγος για συζύγους, οι σχετικές διατάξεις ισχύουν αναλόγως και στα πρόσωπα που έχουν συνάψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, εφόσον δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στο νόμο αυτό ή δεν αντίκεινται στις διατάξεις του.

Άρθρο 14
Αναστολή παραγραφής
Το άρθρο 256 ΑΚ περίπτ. 1 τροποποιείται ως εξής:

«1. μεταξύ συζύγων κατά τη διάρκεια του γάμου, έστω και αν ύστερα ακυρωθεί, καθώς και μεταξύ προσώπων που έχουν συνάψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης».

Άρθρο 15
Πεδίο εφαρμογής
Ο νόμος αυτός εφαρμόζεται σε κάθε σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, εφόσον αυτό έχει καταρτισθεί στην Ελλάδα. Σε κάθε άλλη περίπτωση εφαρμόζεται το δίκαιο που ορίζεται από τους κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου.

Άρθρο 16
Έναρξη ισχύος
Η ισχύς του νόμου αυτού αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

buzz it!

17 Μάρτιος 2008

Σύμφωνο συμβίωσης ή σύμφωνο διάκρισης;



Ο νόμος, κάθε νόμος, έρχεται να καλύψει ρυθμιστικές ανάγκες. Τις ανάγκες αυτές τις προσδιορίζει η εκάστοτε κοινωνική πραγματικότητα, μια πραγματικότητα δυναμική, με αέναη εξέλιξη.

Ένα μεγάλο κομμάτι τού ανθρώπινου πληθυσμού έχει ομοφυλόφιλη ερωτική προδιάθεση. Αυτό σημαίνει ότι όλη αυτή η δέσμη δυνητικών εκδηλώσεων που σχετίζεται με την ερωτική επιθυμία (η σεξουαλική δραστηριότητα, το ερωτικό συναίσθημα, η συντροφικότητα, η διάθεση για μοίρασμα τής ζωής κ.λπ.) κατευθύνεται προς πρόσωπα τού ίδιου φύλου.

Οι αιτίες δεν έχουν καμία σημασία εν προκειμένω. Άλλες θεωρίες εστιάζουν σε κοινωνικές παραμέτρους, άλλες σε ψυχολογικές, άλλες - πιο πρόσφατες - σε βιολογικές. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ομοφυλόφιλη ερωτική ταυτότητα είναι η ιδιαίτερη, προσωπική φύση των ανθρώπων αυτών. Δεν πρόκειται για επιλογή (καταχρηστικά καμιά φορά προσδιορίζεται έτσι), παρά για τη γνήσια και ακαταγώνιστη έκφραση ενός ήδη διαμορφωμένου - ανεξαρτήτως πότε και για ποιο λόγο - «είναι».

Η κοινωνική προβολή αυτής τής σεξουαλικής ταυτότητας είναι τα ομόφυλα ζευγάρια (ο όρος «ζευγάρια» περιγράφει τον μη ευκαιριακό δεσμό μεταξύ δύο προσώπων, αυτόν που συνοδεύεται από μια βούληση σταθερότητας και διάρκειας). Για αιώνες καταδικασμένα να ζουν στο κοινωνικό περιθώριο και πίσω από παραπετάσματα υποκρισίας (πρώτα τής κοινωνίας και μετά των ίδιων), τα ζευγάρια αυτά, κάποια από τα ζευγάρια αυτά, διεκδικούν πλέον μια θέση στο κοινωνικό προσκήνιο. Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις υποχωρούν, το κοινωνικοθρησκευτικό ηθικό στίγμα καταρρέει (ως διόλου πειστικό) και οι «ενώσεις» αυτές αναδεικνύονται ως αυτό που πραγματικά είναι: μια ακόμα εκδήλωση τής ανθρώπινης ποικιλομορφίας, αυτής που κάθε φορά παράγει πολιτισμούς, μέσα από τη σύνθεση.

Μια σειρά παροχών και προνομίων τού κοινωνικού κράτους (μισθολογικών, κοινωνικοασφαλιστικών, φορολογικών, κληρονομικών) κατευθύνονται προς τον γάμο και την οικογένεια. Τούτο γίνεται σε εκτέλεση σχετικής συνταγματικής επιταγής, καθώς η οικογένεια (γονείς και τέκνα), ο γάμος από μόνος του (ήτοι ανεξαρτήτως τέκνων) και η μητρότητα (ανεξαρτήτως οικογένειας και γάμου) τελούν υπό την προστασία τού θεμελιώδη νόμου, στο άρθρο 21 αυτού. Στο ίδιο άρθρο, μετά την αναθεώρηση τού 2001, περιλαμβάνεται κατευθυντήρια γραμμή προς τον κοινό νομοθέτη για την άσκηση δημογραφικής πολιτικής.

Έχει ήδη γίνει συζήτηση για το αν οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να υπαχθούν ευθέως στις υφιστάμενες διατάξεις που αφορούν στον γάμο και στην οικογένεια - με διάφορα επιχειρήματα, από αμφίβολα γραμματικά («τού νόμου μη διακρίνοντος»), μέχρι συστηματικά (κατά τρόπο που οι ανωτέρω ρυθμίσεις να συνδυάζονται ερμηνευτικά με την αρχή τής ισότητας, άρθρο 4 παρ. 1 Σ, την ελεύθερη ανάπτυξη τής προσωπικότητας, άρθρο 5 παρ. 1 Σ, και ίσως και την προστατευόμενη αξία τού ανθρώπου, άρθρο 2 παρ. 1 Σ). Συζήτηση μεγάλη, δύσκολη και ανοιχτή, με απαιτητικά ερμηνευτικά εγχειρήματα.

Ωστόσο, ένα νέο δεδομένο ανέκυψε. Ο νομοθέτης αποφασίζει να εισάγει μια νέα τυπική (=αναγνωρισμένη νομικά) μορφή συμβίωσης, πιο χαλαρή, πιο ευέλικτη, που, όμως, θα παράγει τα ίδια έννομα αποτελέσματα, από άποψη κληρονομικού, φορολογικού, κοινωνικοασφαλιστικού κ.λπ. δικαίου, με τον γνωστό γάμο. Ταυτόχρονα, χωρίς πλέον το άλλοθι τού «ανυποψίαστου» (δύσκολα θα περίμενε κανείς από τον συνταγματικό νομοθέτη τού 1975 να έχει κατά νου την αναγνωρισμένη συμβίωση ομοφυλόφιλων αλλά πλέον το 2008 θεωρείται δεδομένος προβληματισμός, ιδίως ενόψει της διεθνούς συγκυρίας), αποφασίζει να εξαιρέσει τα ομόφυλα ζευγάρια από το πεδίο αναφοράς τής συγκεκριμένης νομοθετικής πρωτοβουλίας.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, αντιμέτωποι με μια διαφορετική νομοθετική μεταχείριση ομόφυλων και ετερόφυλων ζευγαριών. Για να μην είναι εκτεθειμένη νομικά (και ηθικά) η διαφοροποίηση αυτή, θα πρέπει να υφίστανται επαρκείς προς τούτο λόγοι, λόγοι συναπτόμενοι με την ίδια την ουσία τής ρύθμισης, τέτοιοι που να καταδεικνύουν μια ουσιώδη ανομοιότητα τής ρυθμιζόμενης κατάστασης με τη μη ρυθμιζόμενη.

Η μόνη εντοπιζόμενη διαφορά αυτήν τη στιγμή είναι η δυνατότητα (η πιθανότητα) τού ετερόφυλου ζευγαριού να γίνει «οικογένεια», με την τυπική νομική έννοια: να αποκτήσει τέκνα, συμβάλλοντας δημογραφικά στην «προαγωγή τού έθνους».

Κατά τα λοιπά:

  • Και οι δύο περιπτώσεις ζευγαριών μπορεί να αποκτήσουν περιουσία, ωστόσο μόνο το ετερόφυλο κατοχυρώνεται νομικά ως προς την τύχη της μεταξύ των συντρόφων και σε σχέση με τρίτους.
  • Και οι δύο περιπτώσεις ζευγαριών αντιμετωπίζουν πρόσθετα οικονομικά βάρη από τη συμβίωση, ωστόσο μόνο το ετερόφυλο δικαιούται «επίδομα γάμου».
  • Και οι δύο περιπτώσεις ζευγαριών μπορεί επί χρόνια να διάγουν από κοινού τον βίο τους, συντρέχοντας ο ένας τον άλλον, ωστόσο μόνο στο ετερόφυλο ο ανασφάλιστος σύντροφος δικαιούται παροχών υγείας δυνάμει τής ασφάλισης τού άλλου ή ο επιζών σύντροφος δικαιούται συνταξιοδοτικές παροχές δυνάμει τής ασφάλισης τού άλλου.
  • Και στις δύο περιπτώσεις ζευγαριών ο ένας μπορεί να αρρωστήσει, ωστόσο μόνο στο ετερόφυλο ο άλλος σύντροφος έχει την επίσημη νομιμοποιητική ιδιότητα για να παρακολουθεί την πορεία τού αρρώστου και να λαμβάνει σχετικές με αυτήν αποφάσεις.
  • Και οι δύο περιπτώσεις ζευγαριών μπορεί να αποκτήσουν σπίτι, αλλά μόνο στο ετερόφυλο αναγνωρίζεται φορολογική ελάφρυνση.

...και πλήθος άλλα παρόμοια.

Αρκεί η έλλειψη προοπτικής τεκνοποιίας (ακόμα κι αυτή περιπλέκεται αν βάλουμε στην κουβέντα θέματα υιοθεσίας ή τεχνητής γονιμοποίησης) για να στηρίξει όλη αυτή τη διαφοροποίηση, όταν μάλιστα το Κράτος συνδέει ειδικά την ύπαρξη τέκνων με μια σειρά άλλων προνομίων, για τα οποία φυσικά δεν τίθεται θέμα επέκτασης; Ασφαλώς, όχι. Όλα τα παραπάνω αποτελούν ή όχι «κοινωνικά ενδιαφέρουσες», άρα νομοθετικά ρυθμιστέες, καταστάσεις, με την έννοια ότι ξεφεύγουν από το προσωπικό/διαπροσωπικό επίπεδο και αφορούν στην ευρύτερη δραστηριότητα και στην κοινωνική ένταξη των ατόμων; Ασφαλώς, ναι.

Ο νομοθέτης επιμένει να αγνοεί μια κοινωνική πραγματικότητα και ένα υπαρκτό - χάσκον - ρυθμιστικό κενό. Επιμένει να διαφοροποιεί, χωρίς επαρκείς λόγους, τη μεταχείριση ομάδων πληθυσμού με κριτήριο τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, ενάντια σε διεθνείς δεσμεύσεις τής Χώρας και στο πνεύμα τού Συντάγματος, διαχρονικά ιδωμένο. Επιμένει να θυσιάζει στο βωμό τού πολιτικού κόστους την ακώλυτη απόλαυση ατομικών δικαιωμάτων, καταπνίγοντας την κοινωνική εκδήλωσή τους: επιμένει να καθιστά κενό γράμμα το "δικαίωμα στη διαφορά", στερώντας του την πρακτική επιβίωσή του.

Το σύμφωνο συμβίωσης, όσο δεν περιλαμβάνει τα ομόφυλα ζευγάρια, είναι κολοβό. Κι εκτεθειμένο.


______

Υ.Γ. Ολοκληρώνω τη θέση μου με την παράθεση, για λόγους συνέπειας, ενός σχολίου μου στη σχετική κουβέντα στον e-lawyer: "...Τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της καθιέρωσης συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Προσωπικά, βρίσκω ανούσια (ή εν πάση περιπτώσει μόνο συμβολική-ψυχολογική) τη διεκδίκηση δικαιώματος γάμου. Το παρόν νομοσχέδιο το βλέπω ως βήμα που θα επιτρέψει εύκολα την επέκταση τού συμφώνου και στα ζευγάρια αυτά, είτε με μελλοντική νομοθετική τροποποίηση, είτε με δικαστική επέκτασή του. Άρα ως βήμα θετικό. Αν με ρωτάτε τι θεωρώ δίκαιο, θα σας πω να ισχύσει από ΤΩΡΑ η δυνατότητα αυτή. Ωστόσο, άλλο πράγμα το δίκαιο και άλλο πράγμα οι δυνατότητες για αποτελεσματική διεκδίκησή του. Πραγματιστικά μιλώντας, δεν θα ήθελα μια πρόωρη διεκδίκηση να εγείρει αντιδράσεις τέτοιες, που να αναγκάσουν την Κυβέρνηση να υπαναχωρήσει μπρος στο πολιτικό κόστος ή στις πιέσεις των συντηρητικών συνιστωσών της ή να προκαλέσει αρνητικά αντανακλαστικά στην κοινωνία, σπρώχνοντας το θέμα προς τα πίσω. Ένα βήμα τη φορά, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών. Δυστυχώς δεν ζούμε στην Ολλανδία ή στη Σουηδία και θέλει προσοχή μήπως ο άκαιρος (αν και δικαιολογημένος) ζήλος προκαλέσει τα αντίθετα αποτελέσματα. Είναι θέμα τακτικής και αποτελεσματικότητας, όχι θέμα ουσίας ... Φυσικά, η σχετική κουβέντα πρέπει ήδη να γίνεται και καλώς γίνεται κι εδώ". Σε μια κουβέντα, λοιπόν, που ήδη έχει ξεκινήσει και σε μια καμπάνια την οποία κλήθηκα να ενισχύσω συνεισφέρω τις παραπάνω σκέψεις, μολονότι, επαναλαμβάνω, δεν θα ήθελα να υπονομεύσουμε το σύμφωνο στο σύνολό του. Εξακολουθώ και το θεωρώ ως ένα δειλό, θετικό βήμα.

Υ.Γ. 2 Η διακήρυξη τής πρωτοβουλίας "ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ" και κατάλογος των blog που τη στηρίζουν εδώ.

buzz it!

02 Μάρτιος 2008

Δελτίο Τύπου τής Ομάδας Freebloggers

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.

Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.

Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.

Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs:

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο
Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

• Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
• Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

buzz it!