To e-book τής καμπάνιας "Δεν θέλω να δω το DVD"

Σχέδιο νομοθετικού ελέγχου των blogs

Στο παρελθόν η ελληνική blogόσφαιρα "εξεγέρθηκε" και συσπειρώθηκε αρκετές φορές, αισθανόμενη απειλή, προσπάθειες "ελέγχου", "φίμωσης", "λογοκρισίας" της... Συχνά με υπερβάλλοντα ζήλο, γενικεύοντας μια μεμονωμένη περίπτωση και ανάγοντάς την σε "ενορχηστρωμένο σχέδιο".

Τώρα, τα πράγματα είναι σοβαρά.

Με αφορμή την υπόθεση press-gr το Υπουργείο Δικαιοσύνης μελετά τη θέσπιση νομοθετικού πλαισίου που θα διέπει τη λειτουργία των "ενημερωτικών" τουλάχιστον blogs.

Σύμφωνα με τον "Ελεύθερο Τύπο":

α) σε κάθε ενημερωτικό blog θα πρέπει να αναγράφεται κάποιος "υπεύθυνος σύμφωνα με τον νόμο", όπως στα έντυπα (!!!)

β) ορίζεται με σαφήνεια η ισχύς και στην περίπτωση των blogs των διατάξεων για τα αδικήματα μέσω Τύπου.

γ) διευκολύνεται η διαδικασία άρσης τού ηλεκτρονικού απορρήτου (κατά την εφημερίδα "ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης" - αυτό σημαίνει ότι διευρύνονται οι περιπτώσεις που επιτρέπεται τέτοια άρση;).

δ) θεσπίζεται η αρμοδιότητα τού ΕΣΡ (!!!) να επιλαμβάνεται (;;;) περιπτώσεων blogs που δημοσιεύουν οπτικό/ηχητικό υλικό τέτοιο που "εμπίπτει στη δικαιοδοσία του" (;;;)

Φυσικά, κατά την εφημερίδα "οι παρεμβάσεις που σχεδιάζονται απασχολούν Δικαιοσύνη και Αστυνομία εδώ και πολύ καιρό". Είμαι σίγουρος.

[Δε θα ήθελα εδώ να παραλείψω ότι, κατά την αυστηρά προσωπική μου άποψη, το press-gr, ασχέτως εκβιασμών (μένει να αποδειχθούν ή να καταρρεύσουν ως κατηγορία), φέρει σε κάθε περίπτωση ηθική ευθύνη για τις εξελίξεις, διότι απέτυχε παταγωδώς στο επίπεδο τού αυτοελέγχου. Τόσο στη θεματολογία του και στην αντιμετώπιση τής "είδησης" με ευθύνη, όσο και στην οριοθέτηση των σχολιαστών του.]

Η είδηση, αν αληθεύει σε όλη της την έκταση και δεν πρόκειται για μια απλή "βολιδοσκόπηση", είναι εξαιρετικά σοβαρή. Προδήλως, το Υπουργείο Δικαιοσύνης αγνοεί βασικές ιδιαιτερότητες των blogs, τέτοιες που κάνουν την υποχρέωση αναγραφής "υπευθύνου κατά νόμο" να φαντάζει φαιδρή. Ή ίσως τις γνωρίζει, αλλά, υπό τη σκέπη μιας δυσώδους υπόθεσης, βρήκε το "άλλοθι" για να τις παραβλέψει.

Πέραν, όμως, του κλαυσίγελου, εγείρονται διάφορα ερωτήματα, κρίσιμα και για το νομοτεχνικώς "ορισμένο" τής επιχειρούμενης ρύθμισης:

- Ποιό blog ορίζεται ως "ενημερωτικό"; Κάθε blog που ασχολείται με την επικαιρότητα, έστω σε επίπεδο σχολιασμού, θα πρέπει να αναγράφει τον υπεύθυνο; Μήπως όποιος δεν γράφει για λουλουδάκια και πεταλούδες ή για-κείνη-την-ξανθιά-που-στη-Σχολή-τον-γλυκοκοίταξε ή ανέκδοτα κλπ (καλά είναι κι όλα αυτά) πρέπει τάχα να εγκαταλείψει την ανωνυμία;

- Ποιά θα είναι η (εξοργιστική) αρμοδιότητα τού ΕΣΡ στα blogs? Τι θα ελέγχει; Την ...ποιότητα των posts, όπως ελέγχει την ποιότητα των ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων (βάσει ρητής συνταγματικής πρόβλεψης); Με τι κυρώσεις;

- Πώς θα οριοθετηθεί τοπικά η ρύθμιση; Σε ποιά blogs θα ισχύσει; (εδώ να δω...)

- Πώς ακριβώς "διευκολύνεται η διαδικασία" άρσης τού ηλεκτρονικού απορρήτου (συναπτόμενου όχι μόνο με δημοσιεύσεις αλλά και με mail κλπ) και τι ρόλο θα παίζουν οι δικαστικές εγγυήσεις;

- Τα πρόσωπα που απαρτίζουν το συμβουλευτικό και νομοπαρασκευαστικό επιτελείο τού Υπουργού έχουν άραγε επαφή με τη διεθνή ηλεκτρονική πραγματικότητα; Μήπως σκέφτονται να πρωτοτυπήσουν παγκοσμίως (τουλάχιστον στον λεγόμενο "πολιτισμένο, δυτικό κόσμο");


Πάντα έβλεπα με επιφύλαξη τις εκστρατείες, τις ομαδικές υστερίες, τις αυθαίρετες ομαδοποιήσεις με μόνο συνεκτικό στοιχείο την ιδιότητα τού blogger. Τώρα, όμως, η περίσταση απαιτεί επαγρύπνηση, ισχυρό λόγο και αντίδραση "με κάθε νόμιμο μέσο" (ενδεχομένως συντονισμένη ενημερωτική εκστρατεία, ορθολογική επιχειρηματολογία, παράθεση όσων ισχύουν διεθνώς, τονισμός τού διακυβεύματος - για την κοινωνία, βλ. ελευθερία έκφρασης και ανταποκρίσεων, αλλά και για εκείνους, βλ. πολιτικό κόστος).

Τυχόν αδράνεια θα επιτρέψει τα χειρότερα.


Υ.Γ. Με αυτά δεν υπερασπίζομαι την ασυδοσία στο διαδίκτυο. Πολλές νοσηρές εκδηλώσεις με προβληματίζουν κι εμένα. Θεωρώ όμως το υφιστάμενο νομοθετικό καθεστώς κατά βάση επαρκές, με αναγκαίες ίσως κάποιες μικρές διορθωτικές παρεμβάσεις, πχ στην απαρίθμηση των εγκλημάτων για τα οποία επιτρέπεται άρση τού ηλεκτρονικού απορρήτου (θα ήθελα μέσα τη συκοφαντική δυσφήμιση, έτσι ώστε να μη μένει απροστάτευτος ένας πολίτης που βρίσκεται αντιμέτωπος με το βάρος να αποδείξει ότι "δεν είναι ελέφαντας", μόνο και μόνο επειδή κάποιος ανώνυμος το διαδίδει με συκοφαντικό τρόπο και με ποικίλα κίνητρα στο διαδίκτυο), πάντα χωρίς υποχώρηση στις αυστηρές δικαστικές εγγυήσεις.

Δεν μπαίνει στο αρχείο η δικογραφία Κλαδά-Κουκοδήμου

Σύνηθες ήταν πάντα οι πολίτες να διάκεινται με καχυποψία απέναντι στη Δικαιοσύνη.

Λίγο που σπάνια ένας ηττημένος διάδικος έχει την αντικειμενικότητα και την ακεραιότητα να αναγνωρίσει ότι δικαίως έχασε τη δίκη - επομένως τού φταίνε οι δικαστές και οι δικηγόροι που "τα πήραν", τι άλλο;...

...λίγο που η ίδια η Δικαιοσύνη, πνιγμένη μέσα στη γραφειοκρατική/τυπολατρική νοοτροπία της αφενός και στον τριτοκοσμικό όγκο δουλειάς αφετέρου, έδινε, με τις κρίσεις της, ερείσματα για μια τέτοια αμφισβήτηση,...

...εδραιώθηκε μια αντίληψη που - λαμβάνοντας χαρακτήρα γενίκευσης και τροφοδοτούμενη ενίοτε από μια μονομερή πληροφόρηση από τα M.M.E. - αδικούσε κατά τι την εικόνα τής τρίτης λειτουργίας τού Κράτους.

Ωστόσο, τελευταία η ανυποληψία από μέρους των πολιτών πήρε διαστάσεις θεσμικής κρίσης. Άδικα; Κατά πως φαίνεται, στις χρόνιες δυσλειτουργίες τής Δικαιοσύνης προστέθηκε η ενίσχυση τού κομματισμού της, καθώς και ο φόβος όσων από τους δικαστές παραμένουν ανεξάρτητοι (διόλου λίγοι) να τα βάλουν με το πολιτικό κατεστημένο και τους υψηλόβαθμους "δικαστικούς συμμάχους" του, να ταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα ("ωχου, άσε μωρέ, εγώ θα βγάλω το φίδι απ' την τρύπα; πού να τα βάλεις μ' αυτούς..."). Θα ακουστεί αναχρονιστικό και γραφικό ως παρατήρηση, αλλά σπανίζει πια, νομίζω, το ελεύθερο και τολμηρό φρόνημα, η μη ευθυνόφοβη συνείδηση.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, λοιπόν, ακούσαμε την είδηση ότι η Εισαγγελέας Πρωτοδικών που είχε επιληφθεί σχετικώς έθεσε στο αρχείο τη δικογραφία Κλαδά-Κουκοδήμου (την ίδια στιγμή που βγήκε στο φως η τηλεφωνική συνομιλία Κουκοδήμου - Τριανταφυλλόπουλου).

Δεν ξέρω τα κίνητρα και το νομικό σκεπτικό της, αλλά στα μάτια μου φαντάζει ως μια κίνηση βεβιασμένη. Μια κίνηση ανακόλουθη με τη γενική απαίτηση για στοιχειώδες έστω φως στις επίκαιρες υποθέσεις που γέμισαν τους Έλληνες με αηδία για τους θεσμούς του. Δεν κλείνεις μια υπόθεση εν θερμώ και εν εξελίξει, όταν ακόμα σχηματοποιείται, όταν ακόμα τα ερωτηματικά αναδύονται συνεχώς, όταν ο κόσμος περιμένει.

Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας προβλέπει σε αυτές τις περιπτώσεις ότι ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών ζητεί την έγκριση, για τη θέση τής δικογραφίας στο αρχείο, τού προϊσταμένου του Εισαγγελέα Εφετών.

Ευτυχώς - ευτυχώς για τη Δικαιοσύνη, ευτυχώς για την ενημέρωση, ευτυχώς για τα λίγα ερείσματα καλής πίστης που απέμειναν στους εμβρόντητους θεατές αυτού τού θεάτρου διαφθοράς με τις πολλές πράξεις - ο Εισαγγελέας Εφετών στην περίπτωση αυτή διαφώνησε με το κλείσιμο τής υπόθεσης. Επέστρεψε τη δικογραφία, παραγγέλλοντας τη συνέχιση τής προκαταρκτικής εξέτασης και θέτοντας, με πολυσέλιδη διάταξή του, συγκεκριμένα ερωτήματα προς απάντηση, τάσσοντας εξέταση μαρτύρων και διερεύνηση άλλου αποδεικτικού υλικού.

Το κλίμα δεν αντιστρέφεται έτσι απλά. Η αλήθεια σαφώς και δεν αποκαλύπτεται τόσο εύκολα - η συνέχιση τής έρευνας καθεαυτήν δεν εγγυάται τίποτα.

Ωστόσο, δεν μπορώ να κρύψω την ανακούφισή μου. Έστω και γι' αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.

Δεν θέλω να δω το DVD

"Κανείς δεν είπε να κουκουλώσουμε την ιστορία τής σεξουαλικής εκμετάλλευσης ή των οικονομικών σκανδάλων. Ίσα-ίσα. Για να γίνει, όμως, αυτό είναι τάχα απαραίτητο να φτάσει στον κάθε Έλληνα η ίδια η σεξουαλική περίπτυξη καταγεγραμμένη; Για να αποδείξει το κάθε θύμα βιασμού ή εκμετάλλευσης το τι έπαθε πρέπει να εκθέτει στις αγορές του κόσμου το πάθημά της/του και τα πιο προσωπικά της/του στοιχεία;

Το λάθος που γίνεται είναι η διατήρηση τής πεποίθησης ότι αναπαράγοντας το dvd "πλήττουμε την εξουσία, τον Ζαχόπουλο, τον Καραμανλή" ή ό,τι. Ανακριβές. Πρώτα-πρώτα πλήττουμε την ιδέα τής απόλυτης προστασίας των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, πλήττουμε την ήδη απειλούμενη οχύρωση τής προσωπικής μας ζωής ενάντια σε λογής-λογής εξουσίες. Πραγματικά στρώνουμε το δρόμο για να (πιστεύει πως) δικαιούται ο κάθε αυτόκλητος τιμωρός να βγάζει στη φόρα ό,τι θέλει, με τη δήθεν νομιμοποιητική επίκληση ότι “κάνει ρεπορτάζ”, ότι συμβάλλει (πώς άραγε;) στην αποκάλυψη τής αλήθειας κλπ (αυτό φυσικά έχει ως αναγκαίο προηγούμενο το να πιστεύει ότι δικαιούται να συλλέγει παρανόμως τέτοιο υλικό). Το αποτέλεσμα δε, εκτός τού να καθίσταται διάτρητη η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων κι εκτεθειμένη στις ερμηνείες τού καθενός, είναι πολλές φορές και να επισκιάζεται η αλήθεια από το γαργαλιστικό κομμάτι τής ιστορίας. Όπως εδώ: από πολιτικό/κοινωνικό/νομικό ζήτημα γίνεται σεξουαλικός χαβαλές.

Τέλος, άντε και να μην (αφήνουν να) παίζει το ρόλο της η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων - ειπώθηκε και αυτό ως "άλλοθι". Αυτό σημαίνει ότι αποποιούμαστε οι ίδιοι τα δικαιώματά μας; Ή μήπως όταν δεν υπάρχει χωροφύλακας, ο φόνος δεν είναι φόνος;..."

Αντί άλλου κειμένου για την καμπάνια - και συμπληρωματικά σε όσα είπαμε σε αυτό το post - το ως άνω σχόλιό μου από τη σχετική συζήτηση στο Don't Kiss The Frog.