Σεβασμός στη Δικαιοσύνη με αναστολή και υπό όρους

Τελικά σε αυτόν τον τόπο οι πολιτικοί σέβονται ή όχι "τις αποφάσεις τής ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης";

Παρακολουθούσα τις δηλώσεις τού πρώην Υπουργού, και μέχρι πρότινος συμβούλου τού Πρωθυπουργού, Γιάννη Κεφαλογιάννη, περί "στημένης σκευωρίας" και "στημένης δίκης", αμέσως μετά την πρωτόδικη καταδίκη του για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία και για πρόκληση σε τέλεση ψευδορκίας.

Δεν μιλάμε για προκαταρκτική εξέταση, δεν μιλάμε για ποινική δίωξη, μιλάμε για καταδίκη, έστω και πρωτόδικη, ύστερα μάλιστα από σχετικές καταγγελίες δύο αστυνομικών. Ο κ. Κεφαλογιάννης εδικαιούτο φυσικά να μιλήσει για εσφαλμένη απόφαση (κάθε έφεση αυτά αναφέρει), αλλά όχι για "στημένη δίκη" - τουλάχιστον όχι χωρίς απτές αποδείξεις που θα στήριζαν μια τέτοια δήλωση, που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Και αν βιαστεί κανείς να τον δικαιολογήσει με τη λογική ότι ένας άρτι καταδικασθείς δικαιολογείται να λέει εν θερμώ τέτοιες υπερβολές, θα υπενθυμίσω τις κατά καιρούς ιδιότητές του. Ένας απλός πολίτης ίσως το "δικαιούται". Ένα προβεβλημένο πολιτικό στέλεχος, ταγμένος υπερασπιστής τής Δημοκρατίας (άρα και τής διάκρισης των λειτουργιών) και τού Κράτους Δικαίου, ΔΕΝ το δικαιούται, ούτε εν θερμώ, ούτε ποτέ.

Δεν γνωρίζω επί της ουσίας την υπόθεση, δεν γνωρίζω το δίκαιο ή άδικο των όσων υποστηρίζει ο κ. Κεφαλογιάννης, ωστόσο μια πρωτόδικη απόφαση ποινικού δικαστηρίου δεν είναι μεν εξ ορισμού αλάνθαστη, είναι ωστόσο ό,τι πλησιέστερο μπορεί να υπάρξει, σε μια οργανωμένη Πολιτεία, στην αυθεντική διάγνωση τής αλήθειας (κατ' ανάγκη ανθρωπίνως σχετικής) . Και ως τέτοια απαιτεί σεβασμό, αν δεν θέλουμε το "δίκαιο" να εξευρίσκεται με βάση το ποιος φωνάζει ή δέρνει ή πληρώνει καλύτερα.