Ρεσιτάλ προκλήσεων

Παρακολουθούσα μόλις την εκπομπή σχολιασμού (δεν μπορώ να την πω "ενημερωτική", με ένα τόσο σαφώς εκδηλούμενο προσωπικό στίγμα του παρουσιαστή) τού Νίκου Χατζηνικολάου, στο Alter - και θυμήθηκα τον φίλτατο χασοδίκη.

Βλέπω το θέμα, σε πανηγυρικό υπότιτλο: "Ρεσιτάλ προκλήσεων από τα Σκόπια".

Βλέπω το πάνελ των μετριοπαθών συνομιλητών, που κλήθηκαν να σχολιάσουν με νηφαλιότητα μια ακραία - μακριά από μας! - ενέργεια συγκεκριμένων Σκοπιανών πολιτών (η οποία ασφαλώς μεταφράζεται ως επίσημη εθνική τους πολιτική, τι άλλο;).

Μεταξύ άλλων Βελόπουλος, Ζουράρις, Κούνδουρος - ιδανικοί καλεσμένοι, καθώς είναι άπαντες γνωστοί για την παντελή απουσία προκλήσεων στον δημόσιο λόγο τους.

Ακούω τον Κούνδουρο να σχολιάζει κατευναστικά ότι "τα Σκόπια είναι το μπορντέλο των Βαλκανίων" και να εισηγείται με σεμνότητα αδιευκρίνιστες επιθετικές κινήσεις, διότι "αρκετό καιρό υπήρξαμε παθητικοί".

Ακούω τον Ζουράρι να απαιτεί συγκαταβατικά να εξαναγκαστούν τα Σκόπια να αποδώσουν (να αποδίδουν διαρκώς) ιδιαίτερες τιμές στην εθνική μας σημαία, ως εξιλέωση.

Ακούω τον Βελόπουλο να υπερασπίζεται έναντι του Φλωρίδη την - άκρως λυσιτελή και αυτονόητη ως διπλωματική κίνηση - παρέλαση μαθητών στα σύνορα.

Ως εκεί. Όχι ότι δεν άντεξα παραπάνω. Είναι που χόρτασα, αισθάνθηκα την ανάγκη να αποτιμήσω, γαλήνια αποτραβηγμένος πια, την εθνική μας ικανότητα στη μετριοπάθεια, στην αμεροληψία, στην κατανόηση, στη διπλωματική και επικοινωνιακή εξυπνάδα, στην οικουμενική και μη εγωκεντρική θεώρηση των πραγμάτων και - πρωτίστως - στην αυτογνωσία...

Αν μη τι άλλο πείστηκα ότι εδώ - και αναμφισβήτητα και εκεί (με αντεστραμμένες μεγαλαυχίες πορεύεται και η δική τους κοινή γνώμη) - είναι Βαλκάνια.