Σχέδιο νομοθετικού ελέγχου των blogs

Στο παρελθόν η ελληνική blogόσφαιρα "εξεγέρθηκε" και συσπειρώθηκε αρκετές φορές, αισθανόμενη απειλή, προσπάθειες "ελέγχου", "φίμωσης", "λογοκρισίας" της... Συχνά με υπερβάλλοντα ζήλο, γενικεύοντας μια μεμονωμένη περίπτωση και ανάγοντάς την σε "ενορχηστρωμένο σχέδιο".

Τώρα, τα πράγματα είναι σοβαρά.

Με αφορμή την υπόθεση press-gr το Υπουργείο Δικαιοσύνης μελετά τη θέσπιση νομοθετικού πλαισίου που θα διέπει τη λειτουργία των "ενημερωτικών" τουλάχιστον blogs.

Σύμφωνα με τον "Ελεύθερο Τύπο":

α) σε κάθε ενημερωτικό blog θα πρέπει να αναγράφεται κάποιος "υπεύθυνος σύμφωνα με τον νόμο", όπως στα έντυπα (!!!)

β) ορίζεται με σαφήνεια η ισχύς και στην περίπτωση των blogs των διατάξεων για τα αδικήματα μέσω Τύπου.

γ) διευκολύνεται η διαδικασία άρσης τού ηλεκτρονικού απορρήτου (κατά την εφημερίδα "ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης" - αυτό σημαίνει ότι διευρύνονται οι περιπτώσεις που επιτρέπεται τέτοια άρση;).

δ) θεσπίζεται η αρμοδιότητα τού ΕΣΡ (!!!) να επιλαμβάνεται (;;;) περιπτώσεων blogs που δημοσιεύουν οπτικό/ηχητικό υλικό τέτοιο που "εμπίπτει στη δικαιοδοσία του" (;;;)

Φυσικά, κατά την εφημερίδα "οι παρεμβάσεις που σχεδιάζονται απασχολούν Δικαιοσύνη και Αστυνομία εδώ και πολύ καιρό". Είμαι σίγουρος.

[Δε θα ήθελα εδώ να παραλείψω ότι, κατά την αυστηρά προσωπική μου άποψη, το press-gr, ασχέτως εκβιασμών (μένει να αποδειχθούν ή να καταρρεύσουν ως κατηγορία), φέρει σε κάθε περίπτωση ηθική ευθύνη για τις εξελίξεις, διότι απέτυχε παταγωδώς στο επίπεδο τού αυτοελέγχου. Τόσο στη θεματολογία του και στην αντιμετώπιση τής "είδησης" με ευθύνη, όσο και στην οριοθέτηση των σχολιαστών του.]

Η είδηση, αν αληθεύει σε όλη της την έκταση και δεν πρόκειται για μια απλή "βολιδοσκόπηση", είναι εξαιρετικά σοβαρή. Προδήλως, το Υπουργείο Δικαιοσύνης αγνοεί βασικές ιδιαιτερότητες των blogs, τέτοιες που κάνουν την υποχρέωση αναγραφής "υπευθύνου κατά νόμο" να φαντάζει φαιδρή. Ή ίσως τις γνωρίζει, αλλά, υπό τη σκέπη μιας δυσώδους υπόθεσης, βρήκε το "άλλοθι" για να τις παραβλέψει.

Πέραν, όμως, του κλαυσίγελου, εγείρονται διάφορα ερωτήματα, κρίσιμα και για το νομοτεχνικώς "ορισμένο" τής επιχειρούμενης ρύθμισης:

- Ποιό blog ορίζεται ως "ενημερωτικό"; Κάθε blog που ασχολείται με την επικαιρότητα, έστω σε επίπεδο σχολιασμού, θα πρέπει να αναγράφει τον υπεύθυνο; Μήπως όποιος δεν γράφει για λουλουδάκια και πεταλούδες ή για-κείνη-την-ξανθιά-που-στη-Σχολή-τον-γλυκοκοίταξε ή ανέκδοτα κλπ (καλά είναι κι όλα αυτά) πρέπει τάχα να εγκαταλείψει την ανωνυμία;

- Ποιά θα είναι η (εξοργιστική) αρμοδιότητα τού ΕΣΡ στα blogs? Τι θα ελέγχει; Την ...ποιότητα των posts, όπως ελέγχει την ποιότητα των ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων (βάσει ρητής συνταγματικής πρόβλεψης); Με τι κυρώσεις;

- Πώς θα οριοθετηθεί τοπικά η ρύθμιση; Σε ποιά blogs θα ισχύσει; (εδώ να δω...)

- Πώς ακριβώς "διευκολύνεται η διαδικασία" άρσης τού ηλεκτρονικού απορρήτου (συναπτόμενου όχι μόνο με δημοσιεύσεις αλλά και με mail κλπ) και τι ρόλο θα παίζουν οι δικαστικές εγγυήσεις;

- Τα πρόσωπα που απαρτίζουν το συμβουλευτικό και νομοπαρασκευαστικό επιτελείο τού Υπουργού έχουν άραγε επαφή με τη διεθνή ηλεκτρονική πραγματικότητα; Μήπως σκέφτονται να πρωτοτυπήσουν παγκοσμίως (τουλάχιστον στον λεγόμενο "πολιτισμένο, δυτικό κόσμο");


Πάντα έβλεπα με επιφύλαξη τις εκστρατείες, τις ομαδικές υστερίες, τις αυθαίρετες ομαδοποιήσεις με μόνο συνεκτικό στοιχείο την ιδιότητα τού blogger. Τώρα, όμως, η περίσταση απαιτεί επαγρύπνηση, ισχυρό λόγο και αντίδραση "με κάθε νόμιμο μέσο" (ενδεχομένως συντονισμένη ενημερωτική εκστρατεία, ορθολογική επιχειρηματολογία, παράθεση όσων ισχύουν διεθνώς, τονισμός τού διακυβεύματος - για την κοινωνία, βλ. ελευθερία έκφρασης και ανταποκρίσεων, αλλά και για εκείνους, βλ. πολιτικό κόστος).

Τυχόν αδράνεια θα επιτρέψει τα χειρότερα.


Υ.Γ. Με αυτά δεν υπερασπίζομαι την ασυδοσία στο διαδίκτυο. Πολλές νοσηρές εκδηλώσεις με προβληματίζουν κι εμένα. Θεωρώ όμως το υφιστάμενο νομοθετικό καθεστώς κατά βάση επαρκές, με αναγκαίες ίσως κάποιες μικρές διορθωτικές παρεμβάσεις, πχ στην απαρίθμηση των εγκλημάτων για τα οποία επιτρέπεται άρση τού ηλεκτρονικού απορρήτου (θα ήθελα μέσα τη συκοφαντική δυσφήμιση, έτσι ώστε να μη μένει απροστάτευτος ένας πολίτης που βρίσκεται αντιμέτωπος με το βάρος να αποδείξει ότι "δεν είναι ελέφαντας", μόνο και μόνο επειδή κάποιος ανώνυμος το διαδίδει με συκοφαντικό τρόπο και με ποικίλα κίνητρα στο διαδίκτυο), πάντα χωρίς υποχώρηση στις αυστηρές δικαστικές εγγυήσεις.