Ιστορία: επιστήμη ή ντοπάρισμα;

Με αφορμή αυτήν την επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή, την οποία διάβασα χάρη στο καλό μας buzz:

Ή θα συμφωνήσουμε ότι η Ιστορία έχει αντικειμενικό αντίκρισμα και είναι το αποτέλεσμα ανάπτυξης ειδικής επιστημονικής μεθοδολογίας από ειδικούς επιστήμονες (αρμόδιους να τεκμηριώσουν το αληθές ή μη ενός αμφισβητούμενου γεγονότος) ή θα της αποδώσουμε τον ρόλο ενός άλλου «εθνικού ύμνου», ενός πολυσέλιδου, «πεζού» εμβατηρίου που θα κολακεύει/ομογενοποιεί/εμψυχώνει τους υπηκόους (sic) της Χώρας, τους τελούντες ενδεχομένως υπό μια ομαδική παραίσθηση αλλά τόσο μα τόσο ευτυχισμένους και περήφανους για την ιστορική «ευγένεια της καταγωγής τους».

Η επίδοση μιας Πολιτείας στην κλίμακα ελεύθερης σκέψης και στην κλίμακα εμπιστοσύνης και σεβασμού προς τους πολίτες της είναι συνάρτηση του πόσο εγκαταλείπει τη δεύτερη από τις παραπάνω εκδοχές υπέρ της πρώτης.

Παράλληλα, με το πόσο αγκυλώνεται σε μια αδικαιολόγητη πλέον και αναχρονιστική, μνησίκακη και αυτάρεσκη θεώρηση του παρελθόντος, έναντι της προοπτικής μιας περισσότερο ειρηνικής συνύπαρξης στο διεθνές παρόν ή μέλλον (ρεαλιστικής, χωρίς ρομαντικές αυταπάτες), δείχνει το πόσο ώριμη, ανθρωποκεντρική και διορατική ή, αντιθέτως, πόσο ιδεοληπτική και συμπλεγματική είναι.