Νόμος-πλαίσιο, αγωνιστικότητα και κοινοβουλευτισμός

Είναι άλλο ζήτημα τα πανεπιστημιακά όργανα να εκφράζουν την άποψη (ακόμα και τη βεβαιότητα) ότι ο νέος Νόμος-Πλαίσιο (στον οποίο προσωπικά, σε γενικές γραμμές, μόνο ατολμία καταλογίζω) δεν θα μπορέσει να εφαρμοστεί στην πράξη, λόγω ανεπάρκειας ή αδυναμιών του κανονιστικού του περιεχομένου…

…κι εντελώς άλλο ζήτημα να προεξοφλούν ότι τα ίδια δεν θα τον εφαρμόσουν.

Το δημοκρατικό πολίτευμα αναγνωρίζει στην εκλεγμένη Βουλή και (κατ’ ουσίαν) στην υπεύθυνη έναντι του εκλογικού σώματος Κυβέρνηση την αρμοδιότητα να νομοθετούν. Το αν αυτό γίνεται καλώς ή κακώς, κρίνεται πολιτικά, κοινωνικά, εκλογικά και - σε περιπτώσεις που τίθενται ζητήματα αντισυνταγματικότητας - δικαστικά.

Πριν από την ολοκλήρωση της ψήφισης ενός νόμου οι κοινωνικοί παράγοντες δικαιούνται (και επιβάλλεται) να προσπαθούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα, να προτείνουν εναλλακτικές, να αντιδρούν, να επιχειρηματολογούν, να διαμαρτύρονται εμπράκτως (μέσα στα ανεκτά για μια δημοκρατία πλαίσια)…

…ΜΕΤΑ, αν οι παραπάνω προσπάθειές τους καταλήξουν ατελέσφορες, είναι υποχρεωμένοι να τον σεβαστούν, να τον εφαρμόσουν και να αφήσουν να αναδειχθούν οι όποιες αδυναμίες του στην πράξη.

Σαφώς και δικαιούνται να συνεχίσουν τους αγώνες τους, με στόχο την αλλαγή πλέον του νόμου. Αυτό που δεν δικαιούνται όμως είναι να τον σαμποτάρουν στην πράξη ή ακόμα και να μην τον εφαρμόζουν ευθέως. Τούτο συνιστά πράξη αντιδημοκρατική και επικίνδυνη. Αλίμονο αν ο κάθε διαφωνών φορέας/υπάλληλος/πολίτης δεν εφάρμοζε το νομοθέτημα για το οποίο έχει αντιρρήσεις! Ποια κρατική συνοχή, ποια λειτουργικότητα, ποια αποτελεσματικότητα, ποια εξέλιξη, εν τέλει ποια δημοκρατία θα υπήρχε τότε…

Σε μια κοινωνία αδρά χωρισμένη σε ομάδες με ποικίλα συμφέροντα, σε παρατάξεις, σε συντεχνιακές «κλίκες» κ.λπ. και "ντοπαρισμένη" από διαύλους ενημέρωσης στρεβλούς και μονόπλευρους ή απλώς υπερβολικούς (τέτοιους που, παραπληροφορώντας κατά το δοκούν, να μπορούν να διεγείρουν δυσανάλογες αντιδράσεις), το μήνυμα από θεσμικά πρόσωπα ότι νόμοι μπορούν δίχως άλλο να παρακάμπτονται σκοπίμως δεν αποκαλύπτει «συμπαθή» αγωνιστικότητα. Δηλώνει έλλειψη σεβασμού προς τον κοινοβουλευτισμό (όπως σωστά είπε ο Πάγκαλος). Πέρα δε από το να είναι δυνάμει επικίνδυνο, όπως ήδη αναφέρθηκε, τοποθετεί τη Χώρα στο επίπεδο «αναπτυσσόμενων» και ασταθών «δημοκρατιών» με κύρια χαρακτηριστικά την αυθαιρεσία και τον λαϊκισμό.

Ελπίζω να πρόκειται περί «τζάμπα» αγωνιστικών διακηρύξεων και μόνο…