Το "κόμμα των παιδεραστών" και οι ανοχές της δημοκρατίας
Λίγες σκέψεις με αφορμή το διαβόητο "κόμμα των παιδεραστών" στην Ολλανδία, όπως η σχετική είδηση παρουσιάστηκε σε διάφορα blogs, πχ εδώ.
* Είναι μεγάλο και εξαιρετικά ενδιαφέρον ζήτημα για τη δημοκρατία το αν θα επέτρεπε την ίδρυση κόμματος, που δεν θα παρακινούσε βέβαια σε εγκληματικές πράξεις (κάτι τέτοιο θα ήταν ευθέως παράνομο) αλλά θα προωθούσε πχ νομοθετικές αλλαγές προς την κατεύθυνση της αποποινικοποίησης μια συμπεριφοράς που θεωρείται παράνομη. Πχ κόμμα για την αποποινικοποίηση της χρήσης της ηρωίνης. Το θέμα είναι ανοιχτό σε απόψεις.
* Χρήσιμη διευκρίνιση: Το κοινωνικά απεχθές δεν είναι απαραίτητα παράνομο. Ό,τι μας εξοργίζει δεν είναι απαραίτητα αξιόποινο. Και καλώς δεν είναι.
* Χρήσιμη διευκρίνιση 2: Το (ποινικό) δίκαιο δεν τιμωρεί το φρόνημα. Τιμωρεί τις πράξεις. Και καλώς δεν το κάνει.
Η πράξη της παιδοφιλίας ("αποπλάνηση ανηλίκου") θίγει το έννομο αγαθό της ανηλικότητας (την ομαλή ψυχοκοινωνική/ερωτική ανάπτυξη του παιδιού). Ως πράξη είναι αξιόποινη και τιμωρείται με βαριές ποινές.
Η παιδοφιλική διάθεση ανήκει, όπως σωστά ειπώθηκε, στα χωράφια της ψυχιατρικής, ΟΣΟ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ. Σε αυτό το στάδιο, όσο δεν θέτει σε διακινδύνευση ή δεν προσβάλλει συγκεκριμένο έννομο αγαθό, ΔΕΝ είναι παράνομη.
Δηλαδή:
Η ΑΠΟΨΗ ότι δεν πρέπει να τιμωρείται η παιδοφιλία μπορεί να είναι απεχθής, ΔΕΝ είναι όμως παράνομη.
Η παρακίνηση σε παιδοφιλικές πράξεις ΕΙΝΑΙ παράνομη, όπως κάθε παρακίνηση σε εγκληματικές ενέργειες.
Η αποπλάνηση ανηλίκου (=έμπρακτη παιδοφιλία) ΕΙΝΑΙ παράνομη.
Μπορούμε να κάνουμε τις αναγωγές μας.
Πέρα, βεβαίως, από τη νομική αντίδραση και πέρα από τις καθαρά νομικές αξιολογήσεις, αναπτύσσεται ελεύθερο το πεδίο της κοινωνικής ή πολιτικής αντίδρασης. Σε μια κοινωνία ελεύθερης αντιπαράθεσης απόψεων τούτο επιβάλλεται. Χωρίς, ωστόσο, το οπλοστάσιο της ποινικής καταστολής ή του διοικητικού καταναγκασμού.
Σημειώνω ότι η ερωτική συμπεριφορά δύο ανηλίκων κάτω των 15 ετών ΔΕΝ είναι αξιόποινη, σύμφωνα με την, ορθή κατά τη γνώμη μου, ερμηνεία του άρθρου 339 του ΠΚ, που τιμωρεί την αποπλάνηση. Αυτό διότι το άρθρο αυτό αποσκοπεί στο να εμποδίσει την ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ τού κατά τεκμήριο "αθώου" ανηλίκου κάτω των 15 ετών (αν ο δράστης ήταν έως 17 ετών τιμωρείται μόνο με αναμορφωτικά μέτρα). Δεν είναι ο έρωτας αξιόποινος, είναι η εκμετάλλευση της ερωτικής απειρίας.
Τέλος, η σύνδεση της παιδοφιλίας με την ομοφυλοφιλία είναι κλασικό χοντροειδές και ανακριβές στερεότυπο. Όπως και η σύνδεση της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλους με την ...παιδοφιλία (αυτό είναι εξοργιστικό και ανάλγητο, πραγματικά). Εν πάση περιπτώσει και υψηλότερο ποσοστό να συναντιόταν στις τάξεις των ομοφυλόφιλων, αυτό δεν θα σήμαινε ότι για την παιδεραστία φταίει η ...ομοφυλοφιλία, όπως το γεγονός ότι στις τάξεις των ετεροφυλόφιλων συναντάται μεγαλύτερο ποσοστό πχ βιασμών δεν σημαίνει ότι για το φαινόμενο φταίει η ...ετεροφυλοφιλία. Κοινωνικές/ψυχολογικές παράμετροι θα ήταν η αιτία και όχι αυτός καθεαυτόν ο ερωτικός προσανατολισμός.
update:
Η συνέχεια του προβληματισμού σε αυτό το κείμενο.


