Όποιος δεν είναι δούλος, σκοτώνει όποιον δούλο βρει μπροστά του

Η προσωπική υπευθυνότητα κάθε πολίτη για το τι συμβαίνει έξω από το μκρόκοσμο της «πάρτης» του και η ενεργοποίηση της όποιας δύναμής αυτός διαθέτει, στα πλαίσια καθεστώτων με δημοκρατία και διασφαλισμένη ελευθερία λόγου και πράξεων, είναι ένα μεγάλο και διαρκές ζητούμενο. Ο καθένας φέρει το βάρος να συναισθάνεται και να αξιοποιεί τη δύναμη αυτή, κατά το μέτρο των προσωπικών του δυνατοτήτων (με την ψήφο του, τη διαμαρτυρία του, το δημόσια εκφερόμενο λόγο του, το «μποϊκοτάζ» του, τη μη συμμετοχή του σε ό,τι αρνητικό κλπ) - δυνατότητες που συνήθως είναι λίγες στην ατομικότητά τους αλλά όταν συναντιούνται αποτελούν δύναμη υπολογίσιμη και δυνητικά ανατρεπτική.

Υπό αυτήν την έννοια, είμαστε όλοι ηθικά υπόλογοι για τη βία, τον πόλεμο, τη φτώχεια κλπ του πλανήτη, εφόσον δεν εξαντλούμε το προσωπικό μας εύρος δυνατοτήτων για την αντιπαράθεσή μας με αυτά. Κάθε φωνή που παρακινεί στη συνειδητοποίηση αυτής της ευθύνης και αυτής της επιμερισμένης δύναμης είναι, για τους λόγους αυτούς, στη σωστή κατεύθυνση.

Το ερώτημα είναι: αρκεί η παραπάνω ευθύνη για να νομιμοποιήσει την εις βάρος τυχαίων πολιτών εκδήλωση τρομοκρατικής βίας;

Η μη εξάντληση των παραπάνω δυνατοτήτων προσωπικής αντίστασης είναι κάτι που αξίζει να τιμωρείται με βίαιο θάνατο;

Είναι ή δεν είναι κυνισμός και χοντροειδής αίσθηση δικαιοσύνης να διατυπώνει ή να υπονοεί κανείς - εκ του ασφαλούς βεβαίως - καταφατική απάντηση στα ερωτήματα αυτά; Είναι «μικροαστισμός», «βόλεμα», «δειλία» το να πιστεύει κανείς στην προστασία ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ουσιαστικά αμέτοχου (κόντρα στη λογική των ανθρωποθυσιών χάριν αμφίβολων στόχων) ή είναι η πεμπτουσία της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας;

Πέραν αυτού, αποκλείεται ανάμεσα στα θύματα να υπήρχαν άτομα που πράγματι είχαν συναισθανθεί στο έπακρο το προσωπικό τους μερίδιο ευθύνης και είχαν πράξει αναλόγως; Προς τι η τιμωρία; Δεν υπήρχαν ανάμεσα στα θύματα άτομα που ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ μερίδιο ευθύνης, ούτε καν στη μορφή που το εκθέσαμε παραπάνω (πχ παιδιά);

Αναγωγή πρώτη: Απόψεις που εστιάζουν στην υπαρκτή, προσωπική μας ευθύνη και στοχεύουν στην έξοδό μας από τη βολική παθητικότητα, ας μη λειτουργούν σαν «άλλοθι» απόψεων που υπονοούσαν το "δίκαιο" ή "εύλογο" (και όχι απλά το "προγνώσιμο") του χτυπήματος εις βάρος των τυχαίων πολιτών του Λονδίνου. Από το ένα στο άλλο, το άλμα είναι τεράστιο.

Αναγωγή δεύτερη: Το «όποιος δεν είναι δούλος είναι τρομοκράτης» και το «καλά που βρέθηκαν κάποιοι να σώσουν την τιμή της ανθρωπότητας» του Τζίμη Πανούση ήταν μάλλον ασυγχώρητη εκφραστική υπερβολή (ακόμη και για τον Πανούση), που εκβιάζει την επιλογή ανάμεσα σε δύο άκρα και που απηχεί λανθασμένο προσδιορισμό της «τιμής». Η τιμή της ανθρωπότητας δεν σώζεται με αντίποινα αθώου αίματος. Ίσα-ίσα, τότε είναι που καταβαραθρώνεται, προς δόξαν των κάθε λογής αδίστακτων και αιμοσταγών, που βλέπουν το «παιχνίδι» τους να εξελίσσεται και να δίνει καρπούς. Η τιμή της ανθρωπότητας είναι η δικαιοσύνη και η δημοκρατία, η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη, η μετριοπάθεια και η απροκατάληπτη σκέψη.

Ο ελευθερόστομος και κριτικός «Πανούσης» της Αγγλίας - ή και ο δικός μας Πανούσης, αν έκανε ένα ...ένοχο ταξίδι - μπορεί να ήταν ανάμεσα στα θύματα των βομβών που δεν έκαναν τέτοιες διακρίσεις. Θα αισθανόταν άραγε - αν είχε τη δυνατότητα, με το σώμα διαμελισμένο - ότι σκοτώθηκε δικαίως χάριν της «τιμής» της ανθρωπότητας; Θα αισθανόταν περηφάνια για τον ...«απελευθερωμένο από τη δουλεία» θύτη του;

Η κριτική στάση, η επαναστατική διάθεση, το «αριστερό» πνεύμα είναι ζητήματα ουσίας. Δεν εξαντλούνται στην εκ των προτέρων, άκριτη συστράτευση με οτιδήποτε βίαιο, με οτιδήποτε βαφτίζεται αντικαθεστωτικό, με οτιδήποτε στρέφεται - υποτίθεται - κατά του πλούτου και κατά των δυνατών του Πλανήτη.

Ούτε μονοπωλείται η αλήθεια. Ούτε η ακρότητα κάνει κανέναν «αριστερό». Ούτε το ότι λέει καμιά κουβέντα ενάντια στον Μπλερ τον κάνει γνήσιο επαναστάτη, αφήνοντας όλους τους άλλους στους «καναπέδες» τους και στα «μπουζούκια».

Και μια ενδο-blogική παρατήρηση: Το μόνο που μπορούμε να προβάλουμε στα blogs μας είναι απόψεις και σκέψεις. Κανείς δεν ξέρει τους προσωπικούς αγώνες ή τις προσωπικές προδοσίες του άλλου, οπότε «τζάμπα» κομπορρημοσύνες και «παχιά λόγια» ας λείψουν.

- Διαβάστε επίσης τον J95. -