Μονιμότητα-νομιμότητα

(Αντιγράφω εδώ το σχόλιό μου στο θέμα που άνοιξε ο Naftilos στο ::::open:::: για τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων).

Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων θεσπίστηκε (ήταν κατάκτηση τότε) για να διασφαλίσει την ανεξαρτησία τους από την κεντρική (πολιτική) εξουσία και το ανεπηρέαστο στην άσκηση των καθηκόντων τους (έτσι ώστε να μην απειλούνται με απόλυση αν δεν υποταχθούν στη βούληση των εκάστοτε κυβερνώντων, αντί στη νομιμότητα και στο δημόσιο συμφέρον). Περαιτέρω, εξασφαλίζει τη συνέχεια στη διοικητική δράση, προφυλάσσοντας από τον κίνδυνο της αποδιοργάνωσης συνεπεία εκτεταμένων αλλαγών στα πρόσωπα.

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι θα έλυνε η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Καταλαβαίνω όμως τους κινδύνους τους οποίους θα δημιουργούσε: αλλαγή στα πρόσωπα κατά το (κομματικό) δοκούν, υποταγή των υπαλλήλων στην κεντρική εξουσία προκειμένου να αποσοβήσουν τον κίνδυνο απόλυσης, "εμπόριο" θέσεων, μετά κάθε κυβερνητική αλλαγή. Δείγματα είδαμε προσφάτως σε θέσεις στις οποίες δεν ισχύει η μονιμότητα (πχ Προϊστάμενοι εκπαίδευσης, Γενικοί Διευθυντές κλπ).

Αν το πρόβλημα είναι η παρασιτική επανάπαυση των δημοσίων υπαλλήλων - ενόψει της σιγουριάς της μονιμότητας - και το ποιοτικό έλλειμα στην απόδοσή τους, λύση είναι η ενδυνάμωση του ανεξάρτητου πειθαρχικού ελέγχου τους (με έσχατο μέσο και την οριστική απόλυση), καθώς και η θέσπιση μηχανισμών αξιολόγησης.

Φοβάμαι πως οι φωνές για την άρση της μονιμότητας αποτελούν στην πλειοψηφία τους μια λαϊκίστικη, εκδικητική εκδήλωση της αίσθησης μειονεξίας/ζήλειας την οποία βιώνει έναντι του δημοσίου τομέα ο ιδιωτικός.